Dallas Buyers Club, liberteryen bakış açısından öncelikle devletin aşırı düzenleyici ve bürokratik yapısının bireyin yaşam hakkına nasıl engel olabildiğini gösteren bir hikâyedir. Filmde FDA’nın (Amerikan Gıda ve İlaç Dairesi) katı onay mekanizması ve büyük ilaç şirketleriyle olan simbiyotik ilişkisi, hastaların alternatif tedavilere erişimini kısıtlayan bir güç olarak sunulur. Ron Woodroof’un hayatta kalmak için gerekli ilaçlara ulaşmak istemesi, ancak devletin “koruma” adı altında bunu engellemesi, liberteryenlerin devlet müdahalesine yönelik temel eleştirileriyle doğrudan örtüşür.
Liberteryen perspektifte birey, kendi bedeni ve yaşamı üzerinde tam tasarruf hakkına sahiptir. Filmde Ron’un “kendi kendini tedavi etme özgürlüğü” bürokratik engellere takıldıkça, liberteryen izleyici için temel bir hak ihlali görünür hâle gelir. Ron’un Meksika’dan ilaç getirmesi, alternatif tedaviler geliştirmesi ve bunları paylaşmak için Buyers Club’ı kurması, bireysel girişimciliğin ve devlet dışı çözümlerin nasıl daha hızlı ve etkili olabildiğini gösteren güçlü bir örnektir. Bu durum, liberteryen anlayışta sıkça savunulan “serbest piyasanın inovasyonu teşvik etmesi” ilkesine uygundur.
Ayrıca film, devletin sağlık sistemi üzerindeki tekelci düzenlemelerinin, aslında insanları korumak yerine onları belirli kurumsal çıkarlara bağımlı kıldığını ima eder. FDA’nın yalnızca belirli firmaların ürettiği ilaçları onaylaması ve alternatif ürünlere baskı yapması, liberteryen bakışla “devlet-kurum işbirliğinin” nasıl rekabeti sınırladığına dair çarpıcı bir örnektir. Ron’un karşılaştığı hukuki baskılar, cezalar ve tehditler, devletin bireyin özerk yaşam mücadelesine karşı nasıl cezalandırıcı bir rol oynayabildiğini ortaya koyar.
Son olarak film, liberteryen düşüncede önemli olan bir başka noktaya —toplulukların devlete rağmen kendi kendini örgütleyebilme kapasitesine— işaret eder. Ron ve Rayon’ın kurduğu Buyers Club, gönüllü ilişkilerle işleyen, piyasa benzeri bir değişim ve dayanışma ağının nasıl hayat kurtarabildiğini gösterir. Devletin yetmediği ya da engel olduğu noktada bireylerin kendi çözümlerini üretmesi, liberteryen teori açısından hem etik hem de pratik bir zorunluluk olarak okunabilir.